malos rollos

Esta é unha desas épocas nas que hai mal rollo no traballo. Polo motivo que sexa, formanse dous bandos (ou máis) e cada persoa vaise posicionando cun bando e empeza a haber tensión e mal ambiente. Non me gusta nada. Neste caso é por motivos laborais, pero sempre hai quen o toma como un tema persoal e ai e cando empeza a haber o mal rollo. Que se este dixo, que se aquela pensa, que se eu non admito, que se ti non podes, que se eu non penso consentir...
Cando se traballa asi, traballase mal e todo repercute no rendimento. Supoño que como en todas as ocasións en que algo así sucede o río acaba voltando a correr polo seu cauce, pero mentres tanto fanse e dinse cousas que poden facer que o cauce non sexa exactamente o mesmo, porque encima a xente somos tremendamente rencorosos e non nos soe ser fácil perdoar ou esquencer.

Espero que pase pronto esta época, porque eu traballo moi a gusto con todo o mundo cando todo o mundo está a gusto. Mentres tanto, procuro non inmiscuirme demasiado, sobre todo tendo en conta que todo soe ser por nimiedades.

Que mal rollo!

as decepcións

Non che ten pasado algunha vez, que pasan anos sen que vexas a alguén, e, de socato, un día, atopaste con esa persoa e para ti é algo fantástico, tés moitísimo que contarlle, e gustaríache saber qué foi da súa vida, pero de repente decataste de que esa persoa non tén nen o máis mínimo interese en saber de ti nen en contarche nada? Saudache fríamente e "se te vin non me lembro".
A min xa me pasou un par de veces na vida, e resúltame moi frustrante, en serio.
Cando penso que á persoa que teño fronte miña lle vai facer tanta ilusión coma min atoparse de novo, resulta que máis ben parece que lle molesta. A min poñenme triste estes encontros decepcionantes. Porque se cadra nunca máis na vida volverei ver esa persoa.
Supoño que asi é o mundo: xira e xira, e ti vas con el anque non queiras, asique o de atrás quedou atrás e "se te vin non me lembro".
Pois eu négome.

Hoxe vin chegar a vida!

Hoxe vin nacer unha nova criatura, vin aparecer da nada un ser vivo. O certo é que é marabilloso. Pero doloroso á vez. Porqué será que unha das cousas máis fermosas que existen, como é traer a este mundo unha nova vida, pode chegar a ser tan doloroso e incluso mortal. A vida, unha vez máis, unida á morte.

Qué marabillosa natureza!

a morte chegou, pero a vida segue

A morte chegou. Cando menos a que eu agardaba con rabia. El xa non está pero o resto do mundo aqui segue. A morte chega todos os días, a todas as horas e non nos decatamos. Asi que antes de que veña visitarme a min, teño moito que facer. Entre outras cousas escribir este blog. Que xa ía sendo hora! Extrañaba esto de poñerme diante do trebello e escribir unhas liñas. Necesitábao.