unha boa fin de semana

Acabo de chegar de pasar unha agradábel e relaxante fin de semana lonxe de todo o que me é cotián. Foi como unha cura de reposo. Sentoume ben. De cando en vez está ben desconectar por completo de todo e de tod@s. O meu corpo e a miña mente agradéceno. E por aqui como vai todo?

Vou rematar a miña cura cunha longa noite de profundo soño.
Ata mañá.

unha noite máis

Esta é a última noite desta semana que me toca traballar. Menos mal! Que mal levo o traballar de noite, manterse espertos ata pola mañá, durmir de día e insomnio durante unha semana despois. Pero tamén hai que mirarlle o seu lado positivo, traballar de noites significa máis días libres para poder adicalos a vivir, e significa que se se saben aproveitar ben, dan para moito, porque se pode ler, escribir, estudar, facer exercícios, ver TV, pensar simplemente, moitísimas cousas! Eu tento aproveitalas ao máximo. Anque non podo negar que ás 5 ou 6 da madrugada moitas veces pode máis o sono que as ganas de ler ou ver TV!

Mil bicos a tod@s @s traballador@s da noite.

a triste morte da Benita

Antes de marchar traballar... Veño de enterarme de que esta tarde morreu a Benita. A Benita era unha boa muller, viuva desde había dez anos, que vivía soa na súa casiña. Non tiña fillos. Tiña uns cantos sobriños aos que ela reclamaba que non podía estar soa. A oferta dos seus sobriños era sempre a mesma: colocala nunha residencia de anciáns, á que ela non quería ir. Non quería estar na residencia. Asi que a Benita empezou a ofrecer todo canto tiña (cartos, casa, fincas) a quen quixera coidala. En realidade non era coidala, porque ela valíase soa perfectamente. Era facer compaña. Non atopou ninguén que respondese á sua petición. A semana pasada, o xoves, a Benita ingresou na residencia. E onte morreu. Só tres días despois. Eso sí é morrer de pena.

Benita, mil bicos desde Toutelle.

Esta noite traballo

Hoxe traballo de noite. As noites fánseme eternas traballando, pero aproveitoas para estudar, ler e escribir. Tamén para escribir poesía.
Heiche poñer aquí algún dos meus poemas cando teña un chisco máis de tempo que neste momento. E espero que che gusten.
Comeza a facer moito frío estes días. E apesares da néboa, o sol luce moito a partir das 12 de mediodía. Son os días do ano que máis me gustan: os días de inverno en que fai sol e ves un ceo azul limpo e podes sair á rúa a pasear sen achicharrarte. Só teñen unha pega: a luz dura ben pouco! Logo se fai noite! E toca ir traballar.

Falamos mañá.

Mil bicos.

Bos días!

Saudos noutro fermoso día en Toutelle.
Hoxe descubrín que por moi oculto que se ache o sol, ao final sempre acaba aparecendo. Só hai que esperar, e o mellor para que a espera non se eternice é manterse entretidos. Que facer? O que se che ocurra! O que che goste, o que che permitan, claro.
Eu agora mesmo vou preparar unha crema de verduras, e despois vou ir traballar. Si, nunha tarde de domingo, vou ir traballar e co mellor sorriso, vou tentar que a tarde sexa agradábel para min e para os demáis.
Porqué non o tentas ti tamén? Verás como vés todo un chisco máis fermoso.

Mil bicos.

muaaaaaaaa!

Benvidos/as!!!

Eu son maripazos, asi, con minúscula, porque eu non creo que sexa máis que unha simple flor, e se flor se escribe con minúscula, pois eu tamén.
Hoxe hai un fermoso día no entorno desta miña casa, espero que se estás lendo esto, non botes todo o día colgado ou colgada do ordenador. Sal a dar unha volta, respira, observa e disfruta!
Mañá falaremos outro chisco nesta miña casa. Invitote a un café. Trae algún ou algunha amiga!