PECHADO POR MUDANZA

PECHADO POR MUDANZA

malos rollos

Esta é unha desas épocas nas que hai mal rollo no traballo. Polo motivo que sexa, formanse dous bandos (ou máis) e cada persoa vaise posicionando cun bando e empeza a haber tensión e mal ambiente. Non me gusta nada. Neste caso é por motivos laborais, pero sempre hai quen o toma como un tema persoal e ai e cando empeza a haber o mal rollo. Que se este dixo, que se aquela pensa, que se eu non admito, que se ti non podes, que se eu non penso consentir...
Cando se traballa asi, traballase mal e todo repercute no rendimento. Supoño que como en todas as ocasións en que algo así sucede o río acaba voltando a correr polo seu cauce, pero mentres tanto fanse e dinse cousas que poden facer que o cauce non sexa exactamente o mesmo, porque encima a xente somos tremendamente rencorosos e non nos soe ser fácil perdoar ou esquencer.

Espero que pase pronto esta época, porque eu traballo moi a gusto con todo o mundo cando todo o mundo está a gusto. Mentres tanto, procuro non inmiscuirme demasiado, sobre todo tendo en conta que todo soe ser por nimiedades.

Que mal rollo!

as decepcións

Non che ten pasado algunha vez, que pasan anos sen que vexas a alguén, e, de socato, un día, atopaste con esa persoa e para ti é algo fantástico, tés moitísimo que contarlle, e gustaríache saber qué foi da súa vida, pero de repente decataste de que esa persoa non tén nen o máis mínimo interese en saber de ti nen en contarche nada? Saudache fríamente e "se te vin non me lembro".
A min xa me pasou un par de veces na vida, e resúltame moi frustrante, en serio.
Cando penso que á persoa que teño fronte miña lle vai facer tanta ilusión coma min atoparse de novo, resulta que máis ben parece que lle molesta. A min poñenme triste estes encontros decepcionantes. Porque se cadra nunca máis na vida volverei ver esa persoa.
Supoño que asi é o mundo: xira e xira, e ti vas con el anque non queiras, asique o de atrás quedou atrás e "se te vin non me lembro".
Pois eu négome.

Hoxe vin chegar a vida!

Hoxe vin nacer unha nova criatura, vin aparecer da nada un ser vivo. O certo é que é marabilloso. Pero doloroso á vez. Porqué será que unha das cousas máis fermosas que existen, como é traer a este mundo unha nova vida, pode chegar a ser tan doloroso e incluso mortal. A vida, unha vez máis, unida á morte.

Qué marabillosa natureza!

a morte chegou, pero a vida segue

A morte chegou. Cando menos a que eu agardaba con rabia. El xa non está pero o resto do mundo aqui segue. A morte chega todos os días, a todas as horas e non nos decatamos. Asi que antes de que veña visitarme a min, teño moito que facer. Entre outras cousas escribir este blog. Que xa ía sendo hora! Extrañaba esto de poñerme diante do trebello e escribir unhas liñas. Necesitábao.

a vida vaise

Un amigo meu está a morrer. Tén cancro. E quédalle ben pouco. Hoxe falei con il por teléfono. E mentres falaba con il pensaba se non sería a última vez. E encollíaseme a alma.

Vou ir de vacacións e desfrutar ao máximo. Xa está ben de lamentarse.

loitando contra a anorexia???

Eu non uso precisamente unha talla 36. Nin 38. Nin sequera unha talla 40. E, de certo, síntome estafada, ninguneada, insultada, cando quero mercar roupa. Vexo algunha peza de roupa moi fermosa nun escaparate e dígome que me sentaría ben, que me gusta. E cando pregunto pola prenda en cuestión, resulta que non hai máis talla da 42 nos mellores dos casos. Entón eu véxome irremediabelmente obrigada a irme a unha tenda de tallas grandes a buscar algo de roupa que me guste entre o que seguramente lle encantaría á miña nai ou á miña avoa.

E despois verei ao diseñador de turno dicindo cun grande sorriso na televisión que vai loitar contra da anorexia, mentres por tras del se pasea unha maniquí que non debe de pesar máis de 50 kg.

Pero por qué COÑO teño que adelgazar? E se non me da a gana, qué? E se me gusta comer e me sinto ben como estou, qué? Porqué teño que escoller entre comer o que me gusta e vestir o que me gusta? É que unha persoa de 25 anos que pesa 85 kg tén obriga de vestir coma se tivera 60 anos? É asi como queren acabar coa anorexia? Nena, se tés menos de 35 anos, ou adelgazas para poder usar os "modelitos" que creamos para ti, ou busca por ai a ver que atopas entre as roupas da túa nai. E logo eu por pesar máis non podo vestir o mesmo estilo de roupa que as miñas amigas???

Desculpade que me cabree, pero é para cabrear!!!!!

Despois extrañanse de que as rapazas de 14 anos non queiran comer ou gomiten o que comen. E qué han facer as pobres, se non hai roupa que lles sirva!!!